نم نم باران با نسيمي دل انگيز تن هر آدمي را نوازش مي داد. بيژن جوان بلند قدي كه كاپشن سياه چرمي به تن داشت كمي پائين تر از سينما منتظر تاكسي بود تعدادي از اتومبيلهاي سواري در گوشه شمالي ميدان پارك شده بودند و رانندگان آنها پشت سر هم داد مي زدند: كرج، كرج. در اين ميان اتومبيلي از راه رسيد توقف كرد و راننده در حاليكه نيم تنه خود را از اتومبيل خارج كرده بود و پاي ديگرش روي پدال ترمز بود داد زد: كرج يك نفر بيا كه رفتيم. بيژن با شنيدن صداي راننده در حاليكه از بارش باران كه شدت يافته بود كاملا خيس شده بود خود را به اتومبيل رساند و درب را باز كرد و سوار شد كاملا سر جايش ننشسته بود كه راننده رويش را به او كرد و گفت آقا كرايه اش چهارصد تومان ميشود. موقع پياده شدن مشكلي پيش نياد. بيژن در حاليكه درب اتومبيل را مي بست به او گفت مورد ندارد. راننده اتومبيل را به حركت در آورد . هوا تاريك شده بود و خيابان شلوغ آزادي ديگر خلوت به نظر مي رسيد. اتومبيل با سرعت وارد ميدان آزادي شد و از ضلغ شمالي ميدان سمت كرج را در پيش گرفت. شيشه پاك كن هاي اتومبيل مرتبا چپ و راست مي رفتند و آب باران را از روي شيشه به گوشه هاي پنجره هل مي دادند. ديد راننده بخاطر بارش باران بسيار به سختي انجام مي گرفت نور اتومبيلهايي كه در جهت مخالف آنان در حركت بودند به شيشه اتومبيل مي خورد و پخش مي شد. بيژن سرش را به شيشه اتومبيل چسبانده بود و چشمان خويش را به جاده تاريك اتوبان دوخته بود. خانم جواني كه در كنار او نشسته بود رو كرد به بيژن و گفت ببخشيد آقا ميشه مقداري شيشه را باز كنيد؟ بيژن در حاليكه مي گفت بله با كمال ميل، شروع به باز كردن شيشه نمود. باد سردي به داخل اتومبيل پيچيد. راننده لحظه اي سرش را به طرف صندلي عقب پيچاند و از بيژن پرسيد مثل اينكه گرمتون شده كه در اين هواي سرد شيشه را باز كرده ايد. بيژن خواست حرفي بزند كه آن دختر جوان جلوتر از او به راننده گفت نخيرآقا از گرما نيست بلكه از بوي سيگار شماست. راننده در حاليكه مي گفت پس اينطور.از گوشه شيشه سيگارش را به بيرون انداخت . چانه اش را به فرمان اتومبيل چسباند و چشم در جاده دوخت. ديگر كلامي تا مقصد بين مسافران رد و بدل نشد. اتومبيل با سرعت هوا را مي شكافت و جاده را پشت سر مي گذاشت طولي نكشيد وارد كرج شد . راننده ، اتومبيل را در گوشه ميدان اصلي كرج متوقف كرد و گفت : خير پيش. بيژن كه كرايه اش را از قبل آماده كرده بود به راننده داد و در حاليكه مي گفت خسته نباشيد از اتومبيل پياده شد. و به بالاي ميدان رفت. در كرج بر خلاف تهران باران شديدي مي آمد. بيژن براي رفتن به خانه مجبور بود تا دوباره سوار تاكسي شود و به همين خاطر در گوشه اي در انتظار تاكسي ايستاد . طولي نكشيد تاكسي به او نزديك شد و بوق زد. بيژن با صداي بلندي كه راننده بشنود گفت: گوهردشت. راننده در جلوي پاي او نيش ترمزي زد و بيژن خواست سوار شود كه راننده به او گفت: آقا من بيشتر از سر داريوش نمي روم اگر مسيرتان مي خورد سوار شويد. بيژن درب را باز كرد و سوار شد. مي خواست درب را ببندد كه آن دختر جوان كه در اتومبيل قبلي در كنارش نشسته بود از راه رسيد و از بيژن پرسيد ببخشيد آقا گوهردشت ميره؟ بيژن در حاليكه سرش را به نشانه تاييد بالا و پايين مي كرد گفت بله گوهردشت ميره ولي تا سرداريوش. دختر جوان سوار شد و اتومبيل راه افتاد. صداي موسيقي در داخل اتومبيل به گوش مي رسيد. بيژن در فكر عميق بود و داشت با خود كلنجار مي رفت به كدامين اميد با زندگي بجنگم فردا بايد براي هميشه از مدرسه و همكلاسيهايم خداحافظي كنم و در جايي مشغول بكار شوم تا به پدرم در تأمين مخارج زندگي كمك خرج باشم. بيچاره مادرم از بس رخت و لباس ديگران را شسته دستهايش ترك برداشته آخه تا كي اين پيرزن بدبخت بايد كار كند ؟ نه مادر ديگه نمي گذارم دست به سياه و سفيد بزني مطمئن باش! و با خود پيمان مي بست بيژن غم سنگيني را به خاطر جدا شدن از مدرسه در دل احساس مي كرد. به ياد گفته هاي آقاي رستمي دبير ادبيات افتاد كه مي گفت بچه ها قدر دوران تحصيل را بدانيد اين دوران بهترين و شيرين ترين دوران زندگي هر انساني ست. بيژن از اينكه مجبور بود بخاطر فقر خانواده اش از درس و مدرسه جدا شود با يادآوري حرفهاي آقاي رستمي آهي كشيد و قطره هاي اشك را از دور چشمانش پاك كرد. آن دختر جوان تمام كارهاي بيژن را تحت نظر داشت با ديدن قطره هاي اشك بيژن از او پرسيد : ببخشيد آقا مشكلي پيش آمده ؟ اگه كمكي از دست من بر مي آيد دريغ نكنيد. بيژن با تبسمي دلپذير از آن خانم جوان تشكر كرد و گفت : نخير چيز مهمي نيست. انشاءالله درست مي شود و دختر جوان هم زير لب گفت: انشاءا... راننده ماشين را نگه داشت و گفت بفرمائيد. بيژن و دختر جوان هر دو با هم پياده شدند و بيژن رو به دختر جوان كرد و گفت ببخشيد خانم اگر ناراحت نمي شويد كرايه شما را هم من حساب كنم. دختر جوان با خجالتي كه در سيماي او كاملا مشهود بود گفت خواهش مي كنم راضي به زحمت نيستم. بيژن در حالي كه پول را به طرف راننده دراز مي كرد گفت : خواهش مي كنم چه زحمتي. راننده پول را گرفت و به راه خود ادامه داد و زود هم از ديد چشم ناپديد شد. دختر جوان رو به بيژن گفت اگر مزاحم نيستم تا مسير همراه شما باشم . بيژن گفت: خواهش مي كنم. بفرمائيد. هر دو قدم زنان راه افتادند ديگر باران قطع شده بود و ستاره ها در آسمان سوسو مي كردند دختر جوان گفت اسم من نسرين است. بيژن هم بلافاصله گفت: بنده هم بيژن هستم و هر دو تبسم كوتاهي به هم كردند . چند قدمي راه رفته بودند كه نسرين گفت آقا بيژن از شما سؤالي بكنم ناراحت نمي شويد؟ بيژن گفت نخير بفرمائيد. و نسرين ادامه داد توي ماشين احساس كردم كه خيلي غمگين هستيد و از قطره هاي اشكتان بسيار متأثر شدم مشكلي پيش آمده؟ بيژن از اينكه دختر جواني قطره هاي اشك او را ديده خجالت كشيد و تا بناگوش سرخ شد و با لكنت زبان گفت: نه نه چيز مهمي نبود و سكوت كرد. نسرين هم ديگر دنبال حرفش را نگرفت. چند لحظه اي مابين آنها سكوت برقرار شد . بيژن زير لب گفت : دختر خوب و مهرباني به نظر مي رسه و از وضع ظاهرش هم معلومه از خانواده ثروتمندي است. بيژن در اين فكر بود كه نسرين گفت : خوب آقا بيژن از آشنايي با شما خيلي خوشحال شدم اين در آبي خانه ماست اگر كاري داشتيد خوشحال مي شوم كه كمكي كنم. بيژن هم پاسخ داد بنده هم همين طور از همصحبتي با شما بسيار لذت بردم و نگاهي عميق به نسرين انداخت و از هم خداحافظي كردند . نسرين كليد را از تو كيفش درآورد و درب را باز كرد و وارد خانه شد و بيژن هم به راه خودش ادامه داد كمي پائين تر ايستاد و منزل پدري نسرين را وارسي كرد . خانه بزرگ و مجللي بود نماي ساختمان از سنگ هاي مرمر پوشيده شده بود . بيژن ديگر غم و اندوه جدائي از مدرسه را فراموش كرده بود و به نسرين فكر مي كرد ته دلش احساس غريبي نسبت به نسرين داشت ولي وقتي فاصله طبقاتي خودش و نسرين فكر كرد با خودش گفت: آقابيژن بهتره كه اين آشنائي را فراموش كني و دنبال بدبختي هاي خودت باشي به مادر بيچاره و پدر پيرت فكر كن . به اجاره خانه عقب افتاده فكر كن كه بيشتر از يك هفته وقت نداري تا اونو پرداخت كني. بيژن يه موقعي به خودش آمد كه نزديك درب منزلشان رسيده بود . زنگ خانه را بصدا درآورد. صداي نحيف مادرش را شنيد كه از پشت در مي گفت كيه؟ بيژن گفت منم مادر درب را باز كن. مادرش گفت كمي صبر كن پسرم آمدم . آن شب فكر نسرين يك لحظه هم از سر بيژن بيرون نمي رفت. در رختخواب اين ور و آن ور مي شد كه مادرش درب اتاق او را باز كرد و پرسيد: چي بيژن چرا نمي خوابي؟ بيژن گفت: شما بخواب مادر چيزي نيست. مادر بيژن خود را به پاي رختخواب بيژن رساند و در حاليكه او را نوازش مي كرد گفت پسرم خيلي متأسفم كه بخاطر من و پدرت مجبور شدي درس و مدرسه ات را رها كني. بيژن دست مادرش را بوسيد و در جواب گفت: بگذر مادر زندگي ديگه بالاخره ميگذرد. فردا صبح با طول آفتاب بيژن بدون اينكه صبحانه اي بخورد از خانه خارج شد. قبل از هر كاري به مدرسه محل تحصيلش رفت و وارد اطاق مدير شد. سلام داد مدير مدرسه با صداي بيژن سرش را از لاي نامه هاي اداري بالا آورد و گفت سلام پسرم آمدي بيژن هم با گفتن بله در گوشه اي از اتاق ساكت ايستاد . مدير مدرسه گفت : بيا آقا بيژن بيا اينجا كنار من روي اين صندلي بشين كه كار مهمي باهات دارم بيژن جلو آمد و روي صندلي نشست . در اين موقع سرايدار مدرسه با يك سيني پر از چاي وارد شد و رو به مدير گفت: آقاي مدير چايي بذارم؟ مدير گفت: بله يكي هم براي آقا بيژن بذار. سرايدار استكاني چاي جلو بيژن گذاشت و در حاليكه بيژن از او تشكر مي كرد به سرعت دور شد . مدير مدرسه كه اينك كارهاي جاري خود را به اتمام رسانده بود رو به بيژن كرد و گفت: پسرم چرا چاييت را نخوردي؟ زود بخور تا سرد نشده . در اين ميان قندان را به طرف بيژن گرفت . بيژن حبه قندي از قندان برداشت و به آرامي در دهانش گذاشت و مشغول خوردن چايي شد . چايي به بيژن خيلي چسبيد . گلويش خشك شده بود . مدير مدرسه گفت: خوب آقا بيژن چه تصميمي گرفتي؟ در مدرسه مي ماني يا مي روي؟ بيژن رو به مدير مدرسه كرد و گفت: والا آقاي مدير با وضعيتي كه اطلاع داريد چاره اي جز رفتن ندارم. مدير گفت: اين تصميم آخرته ؟ بيژن پاسخ داد: متأسفانه بله. مدير بطرف ميز برگشت و گوشي تلفن را برداشت و چند شماره اي گرفت و منتظر ماند بعد از چند لحظه صدايي از آن طرف گوشي گفت: بله بفرمائيد! مدير بعد از احوال پرسيهاي معمول گفت: آقا رسول غرض از مزاحمت يكي از بر و بچه هاي مدرسه دنبال كار بود . گفتم با شما تماس بگيرم ببينم مي توانيد اين آقا بيژن گل و گلاب ما را تو اداره خودتان دستش را بند كنيد؟ آقا رسول از آن طرف گوشي گفت: والا آقاي حسين پور اگر ايشان قصد دارند در اداره استخدام شويد متأسفانه اين درخواست شما قابل اجابت نيست همان طوري كه مطلع هستيد فعلا بجز نيروهاي نظامي و انتظامي و وزارت آموزش و پرورش هيچ اداره اي مجوز استخدام ندارد ولي اگر راضي باشه مي توانم با يكي از دوستانم كه صاحب كارخانه اي در محدوده جاده اي آبعلي است صحبت كنم برود آنجا مشغول شود. اگر خواست  به ايشان آدرس بدهيد فردا بيايد پيش من تا معرفي اش كنم. آقاي مدير از او تشكر كرد و گوشي را گذاشت و رو به بيژن كرد و گفت: پسرم فعلا برايت يه كاري در كارخانه اي پيدا كردم . چند وقتي آنجا مشغول كار شو تا سر فرصت ببينم چه كاري مي توانيم بكنيم و در همين حال آدرس آقا رسول را نوشت و به دست بيژن داد. بيژن از خوشحالي در پوست نمي گنجيد خدا را شكر كرد و از آقاي مدير تشكر كرده و از اطاق خارج شد. زنگ تفريح مدرسه خورده بود و بچه ها در حياط مدرسه در هم مي لوليدند و از سر و كول هم بالا و پائين مي رفتند. عده اي در كنار ديوار نشسته بودند و داشتند ساندويج مي خوردند. بيژن با ديدن آنها تازه يادش آمد كه صبحانه چيزي نخورده و حالا نزديك ظهر است . بيژن قبل از خروج از مدرسه به نزد همكلاسيهايش رفت و با يكايك آنان خداحافظي كرد و با دلي انباشته از غم و غصه از مدرسه خارج شد . خيابان خلوت بود به اين طرف وآن طرف نگاهي كرد و خم شد . ديوار مدرسه را بوسيد. مدير مدرسه از پشت شيشه اتاقش اين صحنه را ديد و اشك در چشمانش حلقه زد. بيژن از مدرسه، محلي كه چندين سال از عمر خود را در آن سر كرده و دوستان زيادي پيدا كرده بود را با تمام خوبيها و بديهايش رها كرده و رفت. نسرين هم آن شب تا صبح خوابش نبرد. فكر بيژن هم يك لحظه او را راحت نمي گذاشت با ياد بيژن قلب نسرين با شتاب بيشتري به تپش مي افتاد . ناراحت از اين بود كه چرا از بيژن آدرسي يا شماره تلفني نگرفته است . با خودش فكر مي كرد كه بيژن همان مرد دلخواهش است و در كنار او مي تواند خوشبخت شود. بيژن هم بلافاصله بعد از خروج از مدرسه راهي منزل خويش شد تا از فردا يك زندگي جديد را شروع كند. در خانه ، مادرش غذاي دلخواه بيژن را آماده كرده بود و مشتاقانه منتظر بازگشت او بود. درب حياط باز بود . بيژن وارد خانه شد و سلام داد. مادر فوري خودش را به بيژن رساند و پرسيد: چي شد پسرم از مدرسه انصراف دادي؟ بيژن لبخند تلخي زد و گفت: بله مادر نه تنها از مدرسه انصراف دادم بلكه يك كاري هم پيدا كردم . مادرش گفت: چطور پيدا كردي؟ بيژن در ادامه گفت: آقاي مدير به يكي از دوستانش سفارش كرد و قرار شد از فردا مشغول به كار شوم. مادرش پيشاني او را بوسيد و در حالي كه مي گفت: خيلي خوشحالم از بيژن خواست تا براي صرف نهار به آشپزخانه برود. با غروب آفتاب آسمان رنگ قرمز به خود گرفته بود . صداي اذان موذن از گلدسته هاي مسجد به گوش مي رسيد. پدر با كيسه پلاستيكي وارد خانه شد. با عصبانيت گفت: عجب مملكتي شدها! دو ساعت براي گرفتن دو كيلو برنج كوپني تو صف ايستادم . بعد رو به همسرش كرد و گفت: بيا مادر بيژن . اين برنج را بگير . مادر بيژن جلو رفت و از دست شوهرش كيسه برنج را گرفت و به آشپزخانه برد. بيژن با شنيدن صداي پدر از اطاق خارج شد و به طرف پدرش كه در پذيرايي نشسته بود رفت و سلامي داد و خسته نباشيدي گفت و در كنار پدر روي پتو نشست و به پشتي تكيه داد . مادر بيژن زن با سليقه اي بود . دور تا دور پذيرايي پتو پهن كرده بود و گل محمدي را بطور قابل تحسيني از گوشه پذيرايي آويزان كرده  بود كه زيبايي خاصي به اطاق پذيرائي مي داد. پدرش از او پرسيد: چي شد پسرم رفتي مدرسه؟ بيژن در جواب پدر گفت: بله پدر صبح رفتم مدرسه و انصراف دادم و با كمك آفاي مدير كاري هم پيدا كردم كه از فردا بايد بروم سر كار. پدر بيژن آه سردي كشيد و اشك  در چشمانش حلقه زد و نتوانست بغض خودش را از بيژن مخفي كند در همان حال به بيژن گفت: پسرم خيلي متأسفم كه بخاطر من و مادرت مجبور شدي درس و مشقت را رها كني . بيژن از گريه پدر خيلي متأثر شد . بياد جمله اي افتاد كه در كتابي خوانده بود : « اشك پدر كس نبيند          سوزيست كه از نهان برآيد»    فردا صبح سپيده دم بيژن از خواب بيدار شد . آبي  به دست و صورتش زد. بطوريكه مادر و پدرش بيدار نشوند خيلي آهسته لباسهاي خودش را پوشيد و از خانه خارج شد. يك ساعت بعد بيژن در كنار آقا رسول روي صندلي نشسته بود و آقا رسول داشت تلفني با دوست كارخانه دارش صحبت مي كرد. بعد از اتمام مكالمه تلفني آقا رسول رو به بيژن كرد و گفت: خب آقا بيژن اين هم از اين . سپس مشغول نوشتن شد. بعد تكه كاغذي به دست بيژن داد و گفت: بيا عزيزم اين هم آدرس كارخانه همين الان برو كه آقاي رضايي مديرعامل كارخانه ، منتظرت است. بيژن با خوشحالي غيرقابل تمجيدي از آقارسول تشكر كرد و بسرعت از اطاق خارج شد .خودش را به خيابان رساند تا خود را هرچه زودتر به كارخانه برساند. بيژن از ميني بوس پائين آمد و در ضلع شمالي ميدان امام حسين سوار اتوبوس برقي شد تا بطرف كارخانه حركت كند . اتوبوس با سرعت نسبتا خوبي هوا را مي شكافت و پيش مي رفت. راننده با صداي بلندي گفت: ايستگاه آزمايش! كسي پياده مي شه؟ بيژن داد زد بله آقاي راننده . لطفا نگه داريد. اتوبوس زوزه اي كشيد و در ايستگاه متوقف شد. بيژن جمعيت داخل اتوبوس را به زحمت شكافت و پائين آمد . اتوبوس به حركت خود ادامه داد . بيژن عرض خيابان را با احتياط رد شد. در آن سوي خيابان از راننده پيكان سواري كه متوقف بود ، پرسيد: ببخشيد آفا كارخانه پاكيزه كجاست؟ راننده اتومبيل كه مرد ميانسالي بود از اتومبيل خارج شد و در حاليكه با دست اشاره مي كرد به بيژن گفت: ببين پسرم! صد متر جلوتر به يه دو راهي مي رسي كه رو ديوار سمت راستي نوشته شده كوچه بنفشه – سومين درب كارخانه پاكيزه است. بيژن از او تشكر كرد و به راهش ادامه داد . با شتاب بيشتري حركت كرد تا هرچه زودتر خود را به كارخانه برساند . طول خيابان را رد كرد و به دو راهي رسيد. همانطوريكه پيرمرد راننده گفته بود رو ديوار سمت راستي تابلوي كوچه بنفشه به چشم مي خورد. بيژن وارد كوچه شد . كوچه نسبتا طولاني بود . روي هم رفته بيشتر از ده كارخانه كوچك و بزرگ در آن وجود داشت . بيژن مقداري جلوتر رفت تا به درب كارخانه رسيد . درب كارخانه بزرگ و به رنگ آبي سير بود . دور تا دور كارخانه تا نصفه آجر و الباقي بصورت نرده هاي فلزي به رنگ آبي ساخته شده بود كه نماي خاصي به كارخانه مي داد . رو سر درب كارخانه تابلوي بزرگي خودنمايي مي كرد كه روي آن نوشته شده بود صنايع غذائي پاكيزه. بيژن چند لحظه اي تحمل كرد تا طپش قلبش كه ناشي از هيجان بود آرام گيرد . بعد با توكل به خداوند وارد كارخانه شد و بطرف دفتر انتظامات رفت . جوان بيست و پنج ساله اي توي دفتر پشت ميز نشسته بود . مرد جوان با ديدن بيژن پرسيد : آقا با كدام قسمت كار داريد؟ بيژن در پاسخ گفت: با آقاي مديرعامل. مرد جوان ابرويي بالا انداخت و در حاليكه گفته هاي بيژن را تكرار مي كرد از بيژن پرسيد : شما؟ بيژن گفت : بفرمائيد! بيژن از طرف آقارسول. مرد جوان انتظامات كارخانه گوشي تلفن را برداشت و سه رقم شماره گرفت با صداي نسبتا آهسته اي گفت: خانم محسني با عرض پوزش آقاي بيژن از طرف آقارسول آمده اند و درخواست ملاقات با آقاي مديرعامل را دارند. خانم محسني از پشت تلفن به مرد جوان گفت: راهنمايي كنيد تشريف بياورند دفتر. مردجوان رو به بيژن گفت: بفرمائيد انتهاي خيابان ساختمان شماره دو طبقه چهارم اتاق 202. بيژن تشكر كرد و راه افتاد . فاصله زيادي نبود . حدودا دويست متر جلوتر ساختمان شماره 2 بود وارد ساختمان شد داخل ساختمان آئينه كاري و گچ بري بسيار جالبي داشت كه هر بيننده اي را متعجب ميساخت. بيژن سوار آسانسور شد و شاسي طبقه چهارم را فشار داد . چند لحظه بعد آسانسور در طبقه چهارم توقف كرد و درب آسانسور باز شد و بيژن وارد راهرو نسبتا بزرگي شد. كف راهرو را با فرشهاي گرانقيمت پوشانده بودند . پرز فرشها بقدري بلند بود كه كفش هاي بيژن تا نيمه در آن فرو مي رفت. نزديك اطاق 202 بيژن نفس عميقي كشيد و وارد اطاق شد . در اول ورود خانم جواني را با مانتويي به رنگ سفيد و روسري گل دار پشت ميز ديد . با خود زير لب زمزمه كرد: اين خانم جوان كسي جزء منشي مديرعامل نمي تواند باشد. خانم منشي كه با ورود بيژن سرش را بطرف او چرخانده بود ، از صندليش بلند شد و گفت: شما آقابيژن هستيد؟ بيژن جواب داد: بله خودم هستم. خانم رضائي از بيژن دعوت كرد بنشيند و چند لحظه اي تحمل كند . بيژن روي يكي از صندليها نشست . خانم منشي هم سپس تقه اي به درب اتاق مديرعامل زد و با اجازه مديرعامل وارد شد.  اتاق خانم منشي اتاق بزرگي بود كه به رنگ سبز و سفيد رنگ آميزي شده بود . چند گلدان جلو پنجره بود . پرده هاي توري سفيدرنگ داشت و لوستر بزرگي از وسط سقف آويزان بود كه زيبايي خاصي به اتاق مي داد . روي ميز خانم منشي شلوغ بود . چند تا گوشي تلفن ، يك دستگاه فاكس و ديگر لوازمات اداري ديده مي شد. بفرمائيد آقا بيژن آقاي مديرعامل منتظر شما هستند. خانم منشي بود كه بيژن را به اتاق مديرعامل دعوت مي كرد . بيژن سريع از جايش بلند شد و بطرف اطاق مديرعامل رفت. دم درب سرفه اي كرد و با صداي بلندي ياالله گفت و وارد شد . آقاي رضائي  به احترام او از جايش برخاست و با فروتني تمام دست خود را بطرف بيژن دراز كرد و دست بيژن را فشرد و از ديدار او ابراز خوشحالي نمود و در حاليكه با دست بيژن را به نشستن فرا مي خواند ، گفت: خوش آمديد. بيژن هم در مقابل تشكر كرد. آقاي مديرعامل يكي از دكمه هاي آيفون روي ميز را فشار داد و گفت: خانم محسني بفرمائيد دوتا چايي يا قهوه بياورند و صداي خانم محسني در اطاق پيچيد كه مي گفت : چشم قربان. بيژن زير چشمي نگاهي به اطاق مديرعامل انداخت . بيشتر فضاي اتاق را تابلوهاي بزرگي اشغال كرده بود كه مرتبط با فعاليتهاي شركت بود . چند لحظه اي مابين بيژن و مديرعامل سكوت حكمفرما شد . يكي دو دقيقه بعد مديرعامل فضاي آرام اتاق را شكست و از بيژن پرسيد: خب، آقابيژن بفرمائيد شما تحصيلاتتان در چه سطحي است؟ بيژن گفت: امسال سال چهارم دبيرستان بودم كه... مديرعامل مجددا از او پرسيد: تا حالا جايي هم كار كرده اي؟بيژن پاسخ منفي داد . مديرعامل به فكر فرو رفت و بعد از لحظاتي كه با خود كلنجار رفت رو به بيژن گفت: مهم نيست. و بعد شاسي آيفون را فشار داد ، خانم محسني گفت: بفرمائيد! مديرعامل سرش را به طرف آيفون چرخاند و گفت: خانم محسني، لطفا به آقاي اسكندري بفرمائيد تشريف بياورند دفتر. مديرعامل سرش را پائين انداخت و مشغول مطالعه نامه هاي روي ميز شد. بيژن لحظه اي زيرچشمي به مديرعامل نگاهي انداخت . مديرعامل مرد چهل و پنج ساله اي به نظر مي رسيد. چين و چروك روي صورت و پيشانيش نشانگر دوران سخت زندگيش بود. قد بلندي داشت و كت شلوار سبز راه راه به تن كرده بود . صورتش به آدمهاي سختگيير و عبوس مي ماند. بيژن مشغول بررسي خصوصيات مديرعامل بود كه مردچاق سي و پنج ساله اي كه كت و شلوار سرمه اي اداري به تن داشت از درب وارد شد و سلامي داد و به طرف مديرعامل رفت . بعد از چند لحظه خوش و بش ميان آن دو مديرعامل رو به مرد چاق كرد و گفت: آقاي اسكندري اين جوان خوش سيماي ما آقا بيژن تحويل شما . دوست دارم در مدت كمي از ايشان يك كارمند لايق بسازي.  آقاي اسكندري هم سري بعنوان قبول فرمان تكان داد و به طرف بيژن رفت و خوش آمدي گفت و از بيژن خواست كه همراه او برود بيژن از مديرعامل تشكر كرد و همراه آقاي اسكندري از اتاق خارج شد . در بيرون اتاق آقاي اسكندري بيژن را به خانم محسني نشان داد و گفت آقا بيژن از امروز رابط بين امور اداري و دفتر مديرعامل شدند. خانم محسني لبخندي زد و گفت : انشاءالله كه با وجود ايشان مقداري از مشكلات حل بشه و كارها بهتر پيش بره. آقاي اسكندري هم با گفتن انشاءالله از خانم محسني رخصت خروج خواست و همراه بيژن از دفتر خارج شد. دفتر امور اداري در واقع محل كار بيژن در طبقه دوم همان ساختمان بود . آقاي اسكندري بيژن را همراه خودش بطرف اتاق كوچكي كه در سمت راست راهرو بود برد و درب آن را باز كرد و به بيژن گفت : اين اتاق شماست. فعلا شما با همكاري نيروهاي خدماتي به سليقه ي شخصي خودت اثاث اتاق را بچينيد تا بعد.... بيژن وارد اتاق شد و آقاي اسكندري هم دنبال كار خودش رفت. هرچند اتاق بيژن كوچك بود ولي بانمك بود . رنگ آسماني داشت . ميز چوبي تحرير در گوشه اي از تاق خودنمايي مي كرد و چند تا صندلي هم كنار ديوار بود . تعدادي فايل و كمد چوبي در گوشه اي ديگر اتاق به چشم مي خورد . روي ديوار دوتا نقشه بزرگ مربوط به ايران و جهان نصب شده بود. سه تا ساعت رو ديوار بود كه هر كدام ، ساعت متفاوت از هم را نشان مي داد و ساعتها به وقت اروپا ، آمريكا و ايران تنظيم شده بود. در اين ميان دو نفر كه لباس كارگري به تن داشتند با يك دستگاه جاروبرقي و تي و تعدادي هم دستمال وارد اتاق شدند و با هم مشغول تميز كردن اتاق شدند . اول ميز و كمدها را با سليقه ي بيژن جابجا كردند و سپس مشغول جارو زدن و تي كشيدن شدند كه حدود دو ساعت جابجايي اثاث و تميز كردن اتاق طول كشيد. بيژن بعد از اتمام جابجايي اثاث پشت ميز كارش رو صندلي چرمي گردون نشست تا خستگي در كند. در اين موقع آقاي اسكندري از درب وارد شد . به به چه سليقه اي ! خسته نباشي آقا بيژن ! در حالي كه بيژن از ايشان تشكر مي كرد نامه اي بدست بيژن داد و گفت اين برگ بن خريده . به شركت تعاوني مصرف كاركناان مراجعه كنيد و نسبت به خريد كت و شلوار سرمه اي و پيراهن سفيد اقدام كنيد. از فردا بايستي با لباس فرم در محل كار حاضر شويد. بيژن از آقاي اسكندري تشكر كرد و به قصد رفتن به شركت تعاوني مصرف از اتاق خارج شد .درب اتاق را بست و به سمت شركت تعاوني راه افتاد . شركت تعاوني در ضلع غربي كارخانه قرار داشت . بيژن براي رفتن به آنجا بايد از حياط بزرگي كه مربوط به قسمت اداري كارخانه بود مي گذشت. هواي ابري رنگ آسمان رو تيره كرده بود. بيژن طول حياط را پيمود وارد شركت تعاوني شد . چند نفر از پرسنل كارخانه مشغول خريد بودند . بيژن از مابين قفسه هاي بلند كه بصورت راهرو بود گذشت و خودش را به پيش صندوق دار تعاوني رساند و عرض ادبي كرده نامه را به صندوقدار كه مرد خوش برخوردي بود تحويل داد. صندوقدار در حاليكه نامه را مي گرفت، گفت: بن خريده؟ بيژن پاسخ داد : «بله» صندوقدار نگاهي به بن خريد انداخت از جايش بلند شد و از بيژن دعوت كرد كه همراه او برود. بيژن و صندوقدار به اتفاق از پله ها بالا رفتند . طبقه بالاي تعاوني برعكس طبقه همكف مختص پوشاك بود. صندوقدار رو كرد به بيژن واز او خواست كه البسه دلخواه خودش را انتخاب كند. و به طبقه پائين برگشت. بيژن چرخي در بين لباسها زد و به قسمت كت و شلوار رفت و بعد از وارسي آنها كت و شلوار مورد پسندش را انتخاب كرد و كمي پائين تر از كت و شلوارها پيراهنهاي سفيد رنگي را ديد كه روي قفسه چيده شده بودند . بطرف آنها رفت . پيراهنها همه متحدالشكل بودند . پيراهني كه شماره آن به بدنش بخورد را برداشت و به طبقه پائين آمد و مستقيما به پيش صندوقدار رفت. صندوقدار با ديدن بيژن از او پرسيد: موفق به انتخاب شديد و بيژن پاسخ گفت: بله زياد سخت نبود. صندوقدار لباسها را از بيژن گرفت و در كيسه اي گذاشت و بدست او داد و از بيژن خواست كه زير بن خريد را امضاء كند. بيژن امضاي زير بن خريد انداخت و آماده رفتن شد . صندوقدار برگه اي بدست او داد و گفت : اين برگ شرايط عضويت در شركت تعاونيه . اگر علاقمند بوديد تشريف بياوريد تا نسبت به ثبت نام اقدام كنيم. بيژن در حاليكه به برگه نگاه مي كرد از صندوقدار تشكر كرده از تعاوني خارج شد . در برگه شرايط نوشته شده بود و از داوطلبين عضويت خواسته شده بود با همراه داشتن دو قطعه عكس و يك برگ فتوكپي شناسنامه به دفتر هيأت مديره تعاوني مراجعه شود. ضمنا توضيح داده شده بود هر سهام از تعاوني به مبلغ پنجاه هزار ريال به فروش مي رسد. بيژن برگه را تا كرد و در جيب پيراهنش گذاشت . رعد و برقي زد و نم نم باران شروع به باريدن كرد . با آمدن باران بيژن به فكر نسرين افتاد. سيماي نسرين را با آن چشمان درشت و آهويي و ابروهاي كماني و صورت گندمي رنگش در ذهنش ترسيم كرد . لبخندي زد و به راهش ادامه داد. بيژن تازه وارد اتاقش شده بود كه تلفن به صدا درآمد . گوشي را برداشت الو بفرمائيد. خانم محسني بود كه زنگ زده بود . آقا بيژن تشريف بياوريد دفتر! آقاي مديرعامل با شما كار دارند. بيژن گفت: چشم خانم محسني تا چند لحظه ديگر خدمت ميرسم . بيژن لباسها را روي ميز گذاشت و راهي شد. آقاي رضايي مديرعامل كارخانه، نامه اي بدست بيژن داد و گفت اين نامه را به قسمت امور مالي ببريد. دستور دادم مقداري پول به عنوان مساعده به شما پرداخت كنند . بيژن نامه را گرفت و از دفتر مديرعامل خارج شد. بعد از خروج بيژن مديرعامل گوشي تلفن را برداشت شماره گرفت و بعد از سلام و احوال پرسي گفت: جناب علائي ، آقابيژن مدير اجرائي كارخانه را خدمتتون فرستادم . لطف كنيد يك ميليون ريال به ايشان بصورت كمك بلاعوض پرداخت كنيد . البته ايشان از موضوع كمك بلاعوض مطلع نگردند. و بعد گوشي را گذاشت. بيژن موقعي وارد اتاق آقاي علائي مديرامور مالي شد كه تازه مكالمه تلفني ايشان با مديرعامل به پايان رسيده بود . آقاي علائي با ديدن بيژن تبسم دل نشيني كرد و به ايشان خوش آمدگوئي نمود. بيژن ضمن تشكر نامه مديرعامل را به مديرامور مالي داد. آقاي علائي از گاوصندوق دسته چكي درآورد و شروع به نوشتن كرد و بعد هم آن را امضاء كرده به طرف بيژن دراز كرد. بيژن چك را گرفت و نگاهي به آن كرد و با ديدن مبلغ چك كه يك ميليون ريال بود از خوشحالي كم مانده بود خودش را ببازد و بيهوش شود. در همين حال آقاي علائي به بيژن گفت: اين مبلغ بعنوان مساعده است كه به مرور از حقوقتان كسر خواهد شد. بيژن تشكر كرد و گفت: اجازه مي دهيد كه از خدمتتون مرخص شوم؟ آقاي علائي در پاسخ گفت: برايتان در كارها آرزوي موفقيت دارم. در ضمن قبل از هر كاري به بانك مراجعه كنيد و مبلغ چك را بگيريد . آدرس بانك روي چك نوشته شده است. بيژن به پيش آقاي اسكندري مديراداري رفت و از ايشان درخواست مرخصي نمود تا به بانك مراجعه كند . آقاي اسكندري گفت: ايرادي ندارد. تشريف ببريد . مي توانيد از آنجا هم به منزل برويد. انشاءالله فردا ساعت 8 صبح منتظرتان هستيم. بيژن از آقاي اسكندري خداحافظي كرد و از اتاق خودش كت و شلوارش را برداشت و راهي بانك شد. پيدا كردن بانك زياد زحمت نداشت . بيژن توانست به راحتي آن را پيدا كند وارد بانك شد . منتظر ماند تا گيشه پرداخت چك خلوت شود. وقتي كه گيشه پرداخت چك كمي خلوت شد . چك خود را پشت نويس كرد و همراه گواهينامه اش تحويل مسئول پرداخت چك داد. طولي نكشيد كه باجه دار مبلغ يك ميليون ريال پول جلو بيژن شمرد. بيژن پولها را برداشت و در جلو گيشه مشغول شمردن شد. بعد از اينكه همه دسته هاي پول را شمرد از باجه دار تشكر كرد و از بانك خارج شد. بيژن پولها را در جيبهاي خودش جاسازي كرد و مستقيما به طرف خانه راه افتاد. در وسط راه يك دسته گل مريم همراه با يك جعبه شيريني از قنادي خريد تا شب را با پدر و مادرش به جشن بپردازند. بيژن تصميم گرفت خيابان داريوش را پاي پياده طي كند و به همين سبب هم طول خيابان را در پيش گرفت و قدم زنان راه افتاد. بيژن از خوشحالي در پوست نمي گنجيد. براي رسيدن به خانه ثانيه شماري مي كرد . به همين خاطر به سرعت قدمهاي خود افزود. همين طور كه شتابان پيش مي رفت، متوجه شد كه كسي او را به نام مي خواند برگشت و نسرين را ديد . با ديدن نسرين دست و پاي خودش را گم كرد و با لكنت زبان سلامي داد و احوال پرسي نمود. نسرين گفت : از ديشب همه اش از خدا مي خواستم كه يكبار ديگر شما را ببينم و با گفتن اين كلمات از شرم سرخ شد. بيژن هم در پاسخ گفت: از لطف شما بسيار سپاسگزارم. نسرين نگاهي به دسته گل و جعبه شيريني انداخت و به بيژن گفت خير باشه! خواستگاري تشريف مي بريد. بيژن خنده اي كرد و گفت نخير . شيريني كارم است. امروز به كمك يكي از آشنايان توانستم كاري پيدا كنم. در همين حال مشغول باز كردن درب جعبه شيريني شد . درب آن را باز كرد و بطرف نسرين گرفت و به او تعارف كرد. نسرين هم شيريني از جعبه برداشت و تشكر كرد. هر دو مثل ديشب پاي پياده به راه خود ادامه دادند. ولي نسرين برعكس ديشب به خانه خودشان نرفت . بيژن به خيال اينكه نسرين فراموش كرده به او يادآوري كرد كه منزلتان را رد كرديم. نسرين در پاسخ گفت: مي دانم مي خواهم منزل شما را ياد بگيرم. ناراحت كه نمي شويد؟ بيژن گفت : نخير خواهش مي كنم. جلو خانه بيژن رسيدند . بيژن خانه شان را به نسرين نشان داد و از او خواست كه به داخل تشريف بياورد. نسرين با هزار عذر و بهانه دعوت او را به موقعي ديگر موكول كرد و بعد از خداحافظي از بيژن بطرف منزلشان برگشت. بيژن هم بعد از اينكه نسرين از ديد چشم او ناپديد شد  زنگ خانه را به صدا درآورد. لحظه اي بعد مادرش درب را به روي او باز كرد و با ديدن شيريني و دسته گل در دستهاي بيژن جا خورد و از بيژن پرسيد : پسرم خير باشه! بيژن جواب داد : مادر خيره، خير. و هر دو وارد حياط شدند . از درب حياط تا ساختمان خانه سي متري مي شد كه بصورت راهرو ساخته شده بود . اين طرف و آنطرف راهرو باغچه بود كه مادر بيژن در باغچه از همه ي سبزيجات كاشته بود و با ذوق و شوق عجيبي به آنان مي رسيد . مثل مادري كه طفل خود را تر و خشك مي كند. بيژن و مادرش با طي كردن حياط وارد ساختمان شدند. پدر بيژن هم تازه از سر كار رسيده بود و داشت چايي مي خورد . بخار چايي داخل نعلبكي سبيلهاي پدرش را خيس كرده بود. پدرش نعلبكي را به زمين گذاشت و با انگشت خود سبيلهاي خودش را صاف و صوف كرد و جواب سلام بيژن را داد و در ادامه گفت: خدا به تو بركت بده پسرم. با دست پر آمدي! بيژن در حاليكه تشكر ميكرد ، جعبه شيريني را بطرف پدرش گرفت و گفت: بفرمائيد پدر قابل شما را ندارد. پدر بيژن با گفتن پير شي پسرم شيريني برداشت و به دهانش برد . مادر بيژن هم كه حالا به جمع پدر و پسر پيوسته بود شيريني برداشت و گفت اين شيريني خوردن داره! بيژن جعبه شيريني را در مقابل پدر و مادرش گذاشت و بطرف كيسه لباسهايش رفت و كيسه را با خود نزديك والدينش آورد سپس پولها را از جيبهايش درآورد و به پدرش داد. پدر و مادرش با ديدن آنهمه پول در حاليكه دهنشان باز مانده بود به همديگر نگاه متعجبي انداختند . پدر كمي در جاي خود جابجا شد و به بيژن گفت: پسرم اين پولها را از كجا آوردي؟ نكنه برنده برگه ارمغان بهزيستي شده اي؟ بيژن در حاليكه مي خنديد ، گفت: نه پدر. مديرعامل شركت دستور داد بهم مساعده پرداخت كنند. پدرش كه از هيجان آب دهانش خشك شده بود، رو كرد به همسرش و گفت: خانم يك استكان چايي بده ببينم! بعد از بيژن پرسيد خوب حالا اين پول چقدر است؟ بيژن در پاسخ گفت: صدهزارتومان. پدر بيژن رو كرد به طرف آسمان و در حاليكه دستهاي خود را بطرف بالا دراز مي كرد ، با صداي بلندي گفت: شكرت اي خداي روزي رسان. بيژن دست كرد و از داخل كيسه نايلوني كت و شلوارش را درآورد و در همين حال گفت: ببين مادر اين كت و شلوار خوبه؟ مادر دستي به كت و شلوار كشيد و گفت: بلند شو بپوش ببينم به تنت چطوره! بيژن لباسها را برداشت و به اتاق خودش رفت و بعد از چند دقيقه در حالي كه لباسها را به تن كرده بود به پيش پدر و مادرش برگشت. پدر در حاليكه سبيلهايش را تاب مي داد، گفت: مباركه پسرم. انشاءالله به خوبي و خوشي استفاده كني.  مادر هم از جايش بلند شد شانه هاي كت بيژن را درست كرد و از پيشاني بيژن بوسيد و گفت: خيلي بهت مياد . مباركت باشه. بيژن هم تشكر كرد و به پدر و مادرش توضيح داد كه كت و شلوار و پيراهن سفيد را شركت براي او خريده تا از فردا با لباس فرم سركارش حاضر شود. پدر از بيژن خواست تا لباسهاي نو خودش را دربياورد و به نزد او برود. بيژن سريع به اتاقش رفت و لباسها را درآورد و در رخت آويز انداخت و نزد پدر برگشت. پدرش از او خواست تا كرايه خانه را از آن پول جدا كند و بيژن هم همين كار را كرد . سپس پدر مبلغ كرايه خانه را بدست همسرش داد و گفت : فردا صبح اين پولها را بده به زن صاحبخانه! مادر پولها را گرفت و در كشور ميز سماور گذاشت و دوتا چايي كم رنگ تازه دم براي شوهر و فرزندش ريخت و به شتاب به آشپزخانه رفت تا بساط شام را محيا سازد. بعد از خوردن شام بيژن شب بخيري گفت و به اتاق خود رفت. چراغ خواب را روشن كرد و روي تخت خواب دراز كشيد و دست دراز كرد و در بغل تخت خواب ضبط صوت را روشن كرد. صداي غمگين اميد خواننده جوان ايراني ساكن در خارج از كشور در فضاي اتاق طنين انداز شد كه از شب باراني مي خواند.